با گذشت دو سال از شهادت سردار قاسم سلیمانی، هنوز هم ردی از این قهرمان ملی و جهانی در سینمای داستانی - و همچنین عرصه سریالسازی- در ایران دیده نمیشود. شخصیتی که هر بخش از زندگیاش، میتواند الگویی الهامبخش برای خلق آثار بیبدیل سینمایی و تلویزیونی باشد. بهویژه حضور رهاییبخش این سردار در مبارزه نفسگیر با گروههای تروریستی مثل داعش، خودش یک اَبَرالگوی دراماتیک محسوب میشود.اهمیت پرداختن و بازنمایی شخصیت، زندگی و فعالیتهای حاج قاسم، یکی این است که میتواند خلأ قهرمانپردازی در سینمای ایران را که سالهاست به آن گرفتار است پر کند، دیگر هم اینکه به هر حال باید از ابزارها و رسانههای بانفوذ و پرمخاطبی مثل سینما بهره گرفت تا ضمن معرفی چنین شخصیتهایی، مانع از تحریف حقایق پیرامون اینگونه بزرگانی شد. همانطور که در آمریکا و برخی دیگر از کشورهای صاحب صنعت سینما، بهرغم نبود قهرمانان واقعی در عرصههای نظامی و رزمی اما از طریق سینما، اسطورهها بر ساخته میشوند. مثل کاری که کلینت ایستوود کرد و با ساخت فیلم «تک تیرانداز آمریکایی» یک جنایتکار جنگی را به دلاورمردی حماسه ساز تبدیل کرد!یکی از تقارنهای قابل تأمل میان سینمای ایران و آمریکا این است که هرچه در ایران، قهرمانان واقعی بیشتری ظهور میکنند و بر تارک تاریخ این سرزمین مینشینند، در آمریکا اسطورهپردازی و قهرمانپردازی افزایش یافت! همچنان که حتی میتوان انتظار داشت، در خلأ ساخت فیلم خوب و موثر درباره جبهه مقاومت و حاج قاسم، این هالیوود باشد که به این موضوع رو بیاورد و روایت مدنظر خودش را بازسازی کند. همان طور که اخیرا در خبرها منتشر شد، یک کمپانی آمریکایی با هدایت صهیونیستها قرار است سریالی درباره ماجرای ترور عماد مغنیه بسازد.الب

حیرت از حرارت صد درجه درام! هنر هفتم، ابتدا و قبل از هر چیزی اسباب حیرت است و #سعید_ملکان، با درک دقیق و عمیق این مهم، یکی از  مهمترین فیلمهای سالهای اخیر سینمای ایران را آفریده است.  #روز_صفر در میانه فیلم های اغلب سرد و زیر صفر، حرارت را نزدیک به صد می رساند. فیلمی است که در رده آثار استراتژیک قرار می گیرد،چون درباره یکی از عملیات های پیچیده امنیتی سال های اخیر ایران است. عملیاتی که در زمان برگزاری نیز به عنوان یک قابلیت دراماتیک باشکوه شناخته شد. همه منتظر بودیم تا چه کسی سراغ به تصویر کشیدن این تعقیب و گریز آسمانی می رود و بیم آن می رفت که این سوژه سوخته شود. اما  «روز صفر» چشم ها را روشن کرد. می شد تنها به همان روزی که عبدالمالک ریگی بازداشت شد هم پرداخت و همین موضوع نیز به تنهایی یک ماجرای کامل است. اما در این فیلم بجای تمرکز روی این بخش از موضوع، میدانی گسترده تر برملا شده و تریلری سیاسی امنیتی و البته انسانی پرداخته شده است. «روز صفر» تقریبا همه ویژگی های یک فیلم خوب را داراست. از فیلمنامه ای پر از ماجرا، حادثه، معما و تعلیق و نقاط عطف دراماتیک، تا رویارویی قهرمان و ضد قهرمان، ضرباهنگ نفس گیر، نماهای چشم نواز و تنوع و گوناگونی لوکیشن، از بلوچستان و تهران تا برلین و پاکستان و دبی و… خلاصه، همه نماها و موقعیت های فیلم، سرشار از درام هستند. در این هنگامه، اتفاقی رخ می دهد و آن، ادراک حقیقت در خلال یک روایت نظامی و سیاسی است. «روز صفر» هر چند شکل و شمایلی هالیوودی دارد، اما فیلمی حقیقت گو هم هست. تقابل ریگی به عنوان ضد قهرمان و مامور امنیتی تعقیب کننده وی که تا پایان نیز معلوم نمی شود نام واقعی اش چیست، تضاد نمایندگان دو روش و منش در ج